Het kan niemand ontgaan zijn. De berichtgeving over het percentage werkenden dat overbelast is en burn-out dreigt te raken is de laatste tijd alarmerend. Althans, dat vind ík. Je kunt het natuurlijk ook anders bekijken: slechts 14% heeft er last van, en 86% dus niet. De kans dat het jou niet raakt lijkt groot. Maar is dat zo?

Overbelasting als individueel vraagstuk
Je kunt overbelasting bekijken als een individueel vraagstuk. De een is er vatbaar voor, de ander niet. Mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel (wie voelt zich nu niet aangesproken?), mensen die slecht nee kunnen zeggen, de hooggevoeligen onder ons: zij lopen grotere risico’s. Wie uitvalt laat zich begeleiden en als het meezit, is een levensles geleerd. Zo ver de individuele benadering.

Overbelasting als collectief vraagstuk
Je kunt overbelasting ook bekijken als een collectief vraagstuk. Als iemand binnen jouw team, jouw afdeling of jouw organisatie uitvalt, ligt het dan alleen aan hem of haar? Of hebben we het samen laten gebeuren? Zagen we het aankomen of komt het uit de lucht vallen? Mag (over)belasting onderwerp van gesprek zijn of is het taboe? Zijn er wellicht meer collega’s die zich overbelast voelen, niet goed in hun vel zitten en dat niet bespreken?

Je bent nooit alleen
Er is inmiddels zoveel geschreven en duidelijk over burn-out, dat we het niet meer kunnen ontkennen. Als er iemand uitvalt, dan zegt dat behalve iets over diegene, doorgaans ook iets over het werkklimaat waarin overbelasting kan ontstaan. Overbelasting als kanarie in de kolenmijn.
Wat mij ook steeds duidelijker wordt: als ik ergens last van heb, dan ben ik niet de enige. Ik ben nooit alleen. En jij, of zij, of hij met je eigen overbelasting dus ook niet. Hooguit is het zo dat de anderen het, net als ik, jij, zij of hij ook niet bespreekbaar durven te maken.

We hebben een keuze
Overbelasting heeft vaak een domino-effect. Let wel: dit betekent niet persé dat de een na de ander (zichtbaar) omvalt. Maar wel dat het probleem van overbelasting onderhuids sluimert en een grotere rol speelt dan je lief is in jouw team of organisatie. Als je je dat realiseert, kan ik me niet voorstellen dat je denkt: Nou, en?
Overbelasting bespreekbaar maken hoeft niet ingewikkeld te zijn. Je kunt in een werkoverleg behalve inhoudelijke werkthema’s ook belasting op de agenda zetten en uitwisselen hoe iedereen in zijn vel zit. Ook slapen zou wat mij betreft een terugkerend agendapunt moeten zijn. Omdat goed slapen een belangrijke indicator is voor een goede balans.

Patronen doorbreken
Vind je het lastig om dit onderwerp op de agenda te zetten? Dan is dit juist een teken dat het nodig is. Wat niet besproken mag worden, verdwijnt niet door het er niet over te hebben. En dus? Zet het op de agenda, zodat we op de langere termijn positievere voorspellingen krijgen. Want dat is wat ik hoop. Dat ik straks ander werk mag zoeken, omdat mijn begeleiding niet langer nodig is. Tot die tijd, help ik je graag. Individueel en nog liever collectief. Want als we het collectief oppakken, krijgen we het nog beter voor elkaar.

 Nieuwsgierig wat ik voor je kan betekenen?