Verandering vraagt volharding. En tijd. En…..

Verandering vraagt volharding. En tijd. En…..

Verandering vraagt volharding. En tijd. En…..

Gisteren was ik bij een vriendin, haar nieuwe huis bekijken. Ze keek op de klok en schrok. Ze moest haar kinderen van school halen. Ze was nog niet helemaal gewend aan de nieuwe eindtijd, half drie. Mijn kinderen, die op dezelfde school hebben gezeten, waren altijd om kwart voor drie uit. Er was wat veranderd. Wow!

In “mijn tijd” – inmiddels meer dan zes jaar geleden – was een continurooster voor school onbespreekbaar. Het was een vurige wens van veel werkende ouders, maar de leerkrachten waren onvermurwbaar.

Het argument: niet goed voor de kinderen. Véél te lange dagen!

Inmiddels is het tij gekeerd. Alle kinderen blijven over, de leerkrachten passen op in de pauzes en de pauze zelf is ingekort.

Het argument? Veel beter voor de kinderen. Dat heen en weer naar huis in de pauze haalt ze volledig uit hun ritme.

Het moge duidelijk zijn wat ik van dit onderwerp vind. Ik ken geen land waar kinderen voor de lunchpauze naar huis gaan. Maar daar gaat het mij niet om in dit verhaal. Wat het mij leert is dat de tijd soms niet rijp is. Dan hebben discussies en argumenten gewoon geen zin. Het doet me denken aan een gezegde, dat uit Afrika schijnt te komen:

Gras gaat niet harder groeien door eraan te trekken, maar door de wortels water te geven.

Ik weet in dit verhaal niet wie of wat de wortels waren, noch wat het water is en wie het gegeven heeft. Ik weet dat er een ander schoolhoofd is. Ik stel me voor dat hij een belangrijke factor is in de verandering. Misschien is er ook wat veranderd in de verhoudingen tussen ouders die voor en tegen een continurooster zijn. Mijn vriendin vertelde dat alle leerkrachten vóór waren. En dat is zacht gezegd opmerkelijk. Want er zitten er nog steeds een paar die destijds mordicus tegen waren en ongeveer openlijk vochten voor de status quo. Zijn ze van mening veranderd? Had verzetten geen zin meer? Hebben ze eieren gekozen voor hun geld? Wat het ook is, de verandering is een feit en lijkt collectief gedragen.

Ik neem me voor om meer geduld te oefenen bij zaken die ik niet of niet in mijn eentje kan veranderen. En vertrouwen te houden: soms kost het tijd voordat de tijd rijp is. Ik ga stoppen met trekken en waar mogelijk als een Willy Wortel water geven. Ben jij op zoek naar meer geduld, vertrouwen, rust? Of wil je juist veranderen en ben je op zoek naar water en de wortels? Ik help je graag met het vinden van nieuwe perspectieven! Voor jezelf, je team of je organisatie.

 Tijd voor verandering?